Acaba devlet bu desteği vermese…

Spor federasyonlarının bütçelerine baktığımızda, büyük bölümünün kamu kaynaklarından karşılandığını görüyoruz.

Yani bu yapının asıl patronu devlettir.

Devletin sağladığı bu kaynak ise aslında milletin vergilerinden oluşur.

Peki bu kaynak ne kadar etkin ve doğru kullanılıyor?

Daha da önemlisi bu harcamaların karşılığında sürdürülebilir bir sportif başarı elde edilebiliyor mu?

İşte asıl sorulması gereken soru burada başlıyor.

Seçilen yönetimler, kendilerine tahsis edilen bütçeyi kendi bilgi, tecrübe ve vizyonları doğrultusunda spora aktarıyor.

Ancak bu aktarımın ne kadarının doğru planlama ile yapıldığı, ne kadarının gerçek bir gelişime hizmet ettiği çoğu zaman net şekilde ortaya konulamıyor.

Başarı varsa neye göre ölçülüyor, başarı yoksa neden yok bu soruların cevapları ise çoğu zaman muğlak kalıyor.

 

SPONSORLUK KONUSU

Daha dikkat çekici olan ise federasyonların gelir yapısıdır.

Sporcu, antrenör ve hakemlerden alınan vize ve lisans ücretleri dışında ciddi bir gelir kalemi oluşturulamamaktadır.

Oysa modern spor yönetiminde sponsorluk, iş birlikleri ve özel sektör desteği önemli bir yer tutar.

Ancak birçok federasyonda sponsor arayışının yeterince önceliği olmadığı görülüyor.

Bunun nedeni basit bir algıya dayanıyor olabilir.

Nasıl olsa devlet kaynak sağlıyor.

Sponsor bulmanın temel şartı, yaptığınız işte somut ve sürdürülebilir bir başarı ortaya koyabilmektir.

Başarıyı sağlayamadığınız ölçüde, sponsorluk imkanları da aynı oranda daralır.

Bununla birlikte, yalnızca başarılı olmak da yeterli değildir aktif bir şekilde sponsorluk arayışı içinde olmak, doğru ilişkiler kurmak ve bu süreci profesyonelce yönetmek gerekir.

İşte tam da bu noktada bir kırılma yaşanıyor.

Kaynağın garanti olduğu bir sistemde hesap verme kültürü zayıflıyor.

Hesap sorulmadığında ise performans beklentisi geri planda kalıyor.

 

HARCAMA VE KARŞILIK DENGESİ

Oysa kamu kaynağı kullanmak, beraberinde çok daha güçlü bir sorumluluk getirir.

Harcanan her kalemin, yapılan her organizasyonun ve alınan her kararın somut bir karşılığı olmalıdır.

Bu karşılık sadece faaliyet sayısı değil, nitelikli sporcu yetiştirme, uluslararası başarı ve sürdürülebilir gelişim olmalıdır.

Federasyonlar yalnızca bütçe kullanan değil, aynı zamanda kaynak üreten, vizyon geliştiren ve sporu ileri taşıyan yapılar haline gelmek zorundadır.

Sponsorluk mekanizmalarının aktif hale getirilmesi, özel sektörle güçlü bağlar kurulması ve gelir çeşitliliğinin artırılması artık bir tercih değil, bir gerekliliktir.

Aksi halde ortaya çıkan, devlet veriyor, harcanıyor ama karşılığında ne alındığı yeterince bilinmiyor.

Sporun geleceği için artık şu soruyu daha yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir.
Kullanılan kaynak kadar, ortaya konan başarı da konuşuluyor mu?

 

BU SORUYU VİCDANINIZA DA SORUN

Belki de en çarpıcı soruyu en sona bırakmak gerekir.

Eğer bugün federasyonların bütçeleri bu ölçüde kamu kaynaklarıyla desteklenmiyor olsaydı, aynı adaylar başkanlık için bu kadar istekli olur muydu?

Aynı enerji, aynı rekabet, hatta zaman zaman konuşulan ayak oyunları yine bu kadar görünür olur muydu?

Yoksa kaynak azaldıkça, ilgi de aynı oranda azalır mıydı?

İşte bu soru her şeyi özetliyor aslında.

Gerçek motivasyon sporu geliştirmek mi yoksa yönetilecek kaynağın büyüklüğü mü?

Cevabı herkesin kendi vicdanında.

 

 

Yazarın tüm yazıları